Van Leven en de Dood

Bijgewerkt: jun 1

Don’t you ever go out?
When was the last time you were out?
Have you ever been out?
Oh dear…
Is something wrong with the air?
Since you can’t breathe in here.
How long have you held your breath?
Oh dear…

Sophie Zelmani.

Het is de lente 2004. Na in totaal acht jaar stevig studeren heb ik mijn eerste baan als arts-assistent neurologie in het ziekenhuis in Zwolle. Eindelijk. 32 jaar oud, vol met kennis uit boeken en artikelen, jarenlang zorgvuldig en geordend in mijn hoofd gestouwd, vol zelfvertrouwen en zo mogelijk nog voller met twijfel aan het eigen kunnen in de dagelijkse praktijk, gebrand om mezelf en anderen te bewijzen dat ik het echt heus aankan, en met een iets groter dan door kennis en kunde onderbouwde portie branie begin ik aan mijn eerste baan. Er moeten mensen worden behandeld en levens worden gered. Vooruit, geef gas, al dat getreuzel komt niet van pas.

“Van Leven en de Dood” verder lezen

Locked Out

Wat vinden kwetsbare patiënten eigenlijk zelf van de maatregelen die door het kabinet worden genomen om hen te beschermen?

Natuurlijk kan ik de verhalen vertellen van mensen die ik in mijn spreekkamer zie. Ik heb er meer dan genoeg, en een aantal heb ik ook al opgeschreven. Maar vaak gaat het om mensen voor wie het SARS-CoV-2 virus niet meer zou betekenen dan wat keelpijn, een verkoudheid of een flinke griep.

En wat is er nu beter dan die patiënt zelf zijn verhaal laten vertellen. Zoals altijd in de geneeskunde.

In dit geval het verhaal van die patiënten voor wie een infectie met het SARS-CoV-2 virus een vrijwel zekere dood betekent.

En die desondanks toch niet op willen houden met leven.

Ik laat er een aan het woord.

“Locked Out” verder lezen

Brief van een Boze (en Verdrietige) Huisarts

Ik hoef niet alles zelf te schrijven en te zeggen. Ik heb de wijsheid niet in pacht.

Soms is het veel beter om anderen aan het woord te laten. En dan goed te luisteren.

Deze week verscheen er al een blog van een goede vriend die huisarts is. Hier volgt een tweede blog van een vriendin die al erg lang huisarts is. Het geeft een ontstellende en dramatische inkijk wat de corona-maatregelen met de huisartsenzorg hebben gedaan.

En nog steeds doen. En opnieuw gaan doen.

“Brief van een Boze (en Verdrietige) Huisarts” verder lezen

Over Wetenschap en Toiletpapier

Bijgewerkt: mei 30

Zie hier het voorgaande deel: Ode aan Maarten Keulemans

Ik beschreef in mijn vorige blog al de onmetelijke kennis, peilloos diepe inzichten en onbegrensde genialiteit van wetenschapsredacteur Maarten Keulemans van de Volkskrant.

Zoals ik al zei, de man is een baken van rust, betrouwbaarheid en integriteit.

De onbegrensde inzichten en zo mogelijk nog grenzelozere genialiteit van deze man zijn zo groot dat één blog niet voldoende is om deze ten volle tot uiting laten komen.

Daarom dit tweede deel, dat ik eigenlijk als eerste schreef. Hij heeft deze hommage verdiend. Ten volle.

Uit naam van de kleine, immer laagvliegende, zacht-brommende, vredelievende en vrolijk geel-zwart gestreepte neurologische boerenhommel mag ik u het volgende aankondigen!

Beste mensen, trouwe lezers. Aanschouw en verblijd u!

“Over Wetenschap en Toiletpapier” verder lezen