Het aardappelmannetje

Vanochtend stond hij weer voor onze deur: ons aardappelmannetje.

Inmiddels 88 jaar geschiedenis, samengebald in een klein, vriendelijk en door het leven verkreukeld en verbogen mannetje. Hij kwam enkele jaren geleden zo maar aanwaaien in zijn brommobiel. Een spontane gebeurtenis, niks besteld, niets gereserveerd, nooit gepland, hij was er gewoon opeens. En hij bleef in de jaren erna komen, steeds met dezelfde vraag.

“Hebben jullie nog een zakje aardappelen nodig?”

Die hadden we op dat moment niet nodig, maar dat deed er niet toe. Als iemand van ver in de tachtig langs de deur gaat om zakjes aardappelen te verkopen, kopen wij een zakje aardappelen. Of we ze nu nodig hebben of niet. En zo eten we al jaren de aardappelen van ons aardappelmannetje. Of we op dat moment contant geld in huis hebben doet er ook niet toe, hij vertrouwt er op dat we het de volgende keer wel betalen:”Geeft niks, komt wel”.

Vertrouwen als een goede geest uit een ver verleden, zoals ik dat van vroeger nog ken. “Het aardappelmannetje” verder lezen